Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Ένα κείμενο για τη μοριοδότηση της σειράς του '10 και μια αποκάλυψη για μια άγνωστη απόφαση του ΣτΕ.

Γράφει ο δικηγόρος Θαλής Μέλφος. 


Aποθηκεύστε ολόκληρο το κείμενο κάνοντας κλικ εδώ, ή απλά διαβάστε το παρακάτω:

Η μοριοδότηση της σειράς του ’10: Αποκάλυψη τώρα

Με αφορμή τη συμπλήρωση δύο ετών από την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας και ελπίζοντας ότι ο χρόνος έχει αμβλύνει τα πάθη εκείνης της εποχής, νομίζω ότι μπορεί πλέον να γίνει μια (τελευταία, ελπίζω) αναφορά στο ζήτημα που δίχασε τότε τους Δημοτικούς Αστυνομικούς: πρόκειται για την περίφημη μοριοδότηση της σειράς του 2010. Γνωρίζω ότι η εντύπωση που επικρατεί σε όλους είναι ότι το θέμα αυτό κρίθηκε υπέρ της σειράς του ’10 με την απόφαση 17/2015 του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση ακύρωσης που είχε ασκηθεί από συναδέλφους τους προηγούμενων σειρών. Αυτό όμως που δεν είναι γνωστό είναι ότι για το ίδιο ζήτημα υπάρχει και άλλη απόφαση του ΣτΕ, η οποία μάλιστα έκρινε την ουσία της υπόθεσης, σε αντίθεση με τη 17/2015 που αναφερόταν σε ζητήματα συνταγματικότητας, νομοθετικής εξουσιοδότησης κλπ. Αφού διευκρινίσω εκ των προτέρων ότι το θέμα της μοριοδότησης της σειράς του ‘10 έχει κλείσει, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Από το 1994 που ιδρύθηκε το Α.Σ.Ε.Π., οι διαδικασίες πρόσληψης στο Δημόσιο, ν.π.δ.δ. και Ο.Τ.Α. γίνονται κατά κανόνα μέσω αυτής της Ανεξάρτητης Αρχής. Σε κάποιες περιπτώσεις ολόκληρη η διαδικασία (προκήρυξη, έλεγχος δικαιολογητικών, μοριοδότηση, προσωρινοί πίνακες, ενστάσεις, οριστικοί πίνακες) διεξάγεται από το ίδιο το Α.Σ.Ε.Π., ενώ σε κάποιες άλλες η διαδικασία διεξάγεται μεν από τον αρμόδιο φορέα, το Α.Σ.Ε.Π. όμως έχει βάσει του νόμου την αρμοδιότητα να ελέγχει το σύνολο της διαδικασίας και μάλιστα ακόμη και αυτεπαγγέλτως, χωρίς δηλαδή να είναι απαραίτητο να έχει προηγηθεί ένσταση από κάποιον ενδιαφερόμενο.
Η διαδικασία πρόσληψης στη Δημοτική Αστυνομία αποτελούσε πάντοτε εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα. Τόσο υπό την ισχύ του π.δ./τος 23/2002 όσο και του π.δ./τος 135/2006, όλη η διαδικασία διεξαγόταν από τις πρώην Περιφέρειες (νυν Αποκεντρωμένες Διοικήσεις), ενώ το Α.Σ.Ε.Π. δεν είχε την παραμικρή ανάμειξη σε κανένα στάδιό της. Αυτό που άλλαξε στην περίπτωση της σειράς του ’10 ήταν ότι μετά την έναρξη της διαδικασίας ψηφίστηκε ο ν. 3812/2009, με το άρθρο 2 παρ. 3 του οποίου δόθηκε η δυνατότητα ένστασης, ειδικά για τη μοριοδότηση, ενώπιον του Α.Σ.Ε.Π. και στις διαδικασίες πρόσληψης στη Δ.Α., συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ήταν ήδη σε εξέλιξη. Ο έλεγχος αυτός διέφερε ουσιωδώς από τον έλεγχο που ασκεί γενικά το Α.Σ.Ε.Π., αφενός επειδή ήταν περιορισμένος ως προς το αντικείμενο (μόνο για τη μοριοδότηση, όχι για το σύνολο της διαδικασίας), αφετέρου επειδή δεν ήταν αυτεπάγγελτος, παρά μόνο κατ’ ένσταση. 
Ύστερα απ’ όλα αυτά, στην υπόθεση της μοριοδότησης της σειράς του ’10 το κρίσιμο νομικό ζήτημα ήταν το εξής: η δυνατότητα ένστασης μόνο για τη μοριοδότηση αρκεί για να θεωρηθεί η όλη διαδικασία ως διαδικασία υπό τον έλεγχο του Α.Σ.Ε.Π.; Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο παραπάνω ερώτημα, η σειρά του ’10 δικαιούνταν τα 20 μόρια, ενώ σε περίπτωση αρνητικής απάντησης δεν τα δικαιούνταν. Ωστόσο, το απλό αυτό ερώτημα δεν τέθηκε τότε στο ΣτΕ. Δεν γνωρίζω γιατί συνέβη αυτό, ούτε είμαι αρμόδιος να απαντήσω. Ενδεχομένως να σχετίζεται με το ότι η αίτηση ακύρωσης στρεφόταν κατά μιας εγκυκλίου του Υ.Δ.Μ.Η.Δ. που προέβλεπε ότι οι διαδικασίες του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 3812/2009 εμπίπτουν στην έννοια των «λοιπών διαδικασιών υπό τον έλεγχο του ΑΣΕΠ». Η εγκύκλιος, βέβαια, είναι ένα απλό έγγραφο που παρέχει οδηγίες προς τους υπαλλήλους και δεν μπορεί νομικά να προσβληθεί ενώπιον των δικαστηρίων, για το λόγο αυτό και η αίτηση ακύρωσης, κατά το μέρος της που αφορούσε την εγκύκλιο, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη. Το βέβαιο πάντως είναι ότι όλοι οι λόγοι ακύρωσης εκλάμβαναν ως δεδομένο ότι η συγκεκριμένη διαδικασία πρόσληψης συνιστά διαδικασία μέσω Α.Σ.Ε.Π. Με απλά λόγια, το ζητούμενο θεωρήθηκε ως δεδομένο.
Αυτό που δεν είναι γνωστό μέχρι σήμερα είναι ότι υπάρχει και άλλη απόφαση του ΣτΕ, η οποία, σε αντίθεση με τη 17/2015, έκρινε την ουσία του ζητήματος, εξέτασε δηλαδή αν η διαδικασία πρόσληψης της σειράς του ’10 συνιστά ή όχι διαδικασία μέσω Α.Σ.Ε.Π. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη απόφαση, η συγκεκριμένη διαδικασία πρόσληψης δεν συνιστά διαδικασία μέσω Α.Σ.Ε.Π. και αυτό γιατί, όπως προαναφέρθηκε, ο έλεγχος που έγινε τότε ήταν περιορισμένος σε σχέση με το συνήθη έλεγχο που ασκεί εκ του νόμου το Α.Σ.Ε.Π. Λέει συγκεκριμένα η απόφαση: «Με την προβλεπόμενη στο άρθρο 2 παρ. 3 του ν. 3812/2009 “ένσταση” οι υποψήφιοι μπορούσαν να προβάλουν ενώπιον του ΑΣΕΠ, κατά το στάδιο μετά τη βαθμολόγηση των αντικειμενικών κριτηρίων (βαθμός τίτλου σπουδών, εντοπιότητα, ιδιότητα πολυτέκνου/τέκνου πολυτέκνου, γνώση επιπλέον ξένης γλώσσας) τυχόν αντιρρήσεις που αφορούν στην ορθότητα και μόνον της εν λόγω βαθμολόγησης, όπως αυτή αποτυπώνεται στο σχετικό πίνακα κατάταξης. Δηλαδή, ο έλεγχος νομιμότητας, στον οποίον προέβη εν προκειμένω το Α.Σ.Ε.Π., περιορίστηκε στο ανωτέρω και μόνο στάδιο, ενώ δεν είχε προβλεφθεί αρμοδιότητά του να ασκήσει, ούτε αυτεπαγγέλτως ούτε κατ’ ένσταση, έλεγχο επί του κύρους της προκήρυξης και των λοιπών επιμέρους σταδίων της διαδικασίας (μέτρηση αναστήματος, αθλητικές δοκιμασίες, συνέντευξη, τελικός πίνακας κατάταξης). Συνεπώς, ο με το ανωτέρω περιεχόμενο έλεγχος του Α.Σ.Ε.Π. είναι απολύτως περιορισμένος σε σχέση με τον κατά το Σύνταγμα θεσπιζόμενο έλεγχο που διενεργεί η ανεξάρτητη αυτή αρχή». 
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η συγκεκριμένη απόφαση φέρνει τα πάνω-κάτω στο θέμα της μοριοδότησης. Σύμφωνα με το παραπάνω σκεπτικό, η σειρά του ’10 δεν έπρεπε να πάρει τα 20 μόρια, καθώς η διαδικασία πρόσληψής της δεν ήταν διαδικασία μέσω Α.Σ.Ε.Π. Επαναλαμβάνω όμως ότι το θέμα αυτό έχει κλείσει. Δεν σας κρύβω μάλιστα ότι όταν εκδόθηκε η παραπάνω απόφαση προβληματίστηκα πολύ για το αν θα έπρεπε να τη γνωστοποιήσω αμέσως, αν και θα είχα κάθε συμφέρον να το κάνω, για ευνόητους λόγους (ακόμη δεν είχαν παρέλθει οι προθεσμίες, συνεπώς όποιος ήθελε μπορούσε να προσφύγει δικαστικά). Παρ’ όλα αυτά, επέλεξα να μην το πράξω, σεβόμενος τους συναδέλφους σας που με εμπιστεύτηκαν για να κυνηγήσουμε τη συγκεκριμένη υπόθεση ως το τέλος, και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή που όλοι τη θεωρούσαν χαμένη. Θα ήταν άδικο γι’ αυτούς να επωφεληθούν (και μάλιστα εκ του ασφαλούς) οι πολλοί που αρχικά είτε δεν ενδιαφέρθηκαν, είτε κινήθηκαν με λάθος τρόπο.

Αντί άλλου επιλόγου, επιτρέψτε μου ένα γενικότερο σχόλιο: το θέμα της μοριοδότησης της σειράς του ’10 αποτέλεσε το ιδανικότερο μέσο για να προκαλέσει όχι μόνο τον αποπροσανατολισμό, αλλά, κυρίως, το διχασμό των Δημοτικών Αστυνομικών σε μια στιγμή που θα έπρεπε να είναι ενωμένοι για να αντιμετωπίσουν το μείζον πρόβλημα της κατάργησης της ίδιας της υπηρεσίας. Από αυτή την άποψη, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για νικητές και ηττημένους στην υπόθεση αυτή. Ηττημένοι είναι όλοι οι Δημοτικοί Αστυνομικοί, καθώς η διαμάχη για τη μοριοδότηση υπονόμευσε την προσπάθεια στο ζήτημα της κατάργησης της υπηρεσίας. Όσοι ήταν παρόντες στο ΣτΕ εκείνη τη μέρα μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι ελάχιστος χρόνος αφιερώθηκε στο θέμα της κατάργησης της Δημοτικής Αστυνομίας. Αντίθετα, αυτό που κυριάρχησε ήταν η θλιβερή εικόνα δύο αντιμαχόμενων πλευρών που αλληλοκατηγορούνταν για το ποια σειρά είχε περισσότερα πλαστά δικαιολογητικά από την άλλη. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι μετά όλοι μαζί περίμεναν από το ΣτΕ να δικαιώσει τους αλληλοκατηγορούμενους ως πλαστογράφους για την κατάργηση της υπηρεσίας τους. 

Υ.Γ. Η παραπάνω απόφαση δεν συνιστά «δικαίωση» των άλλων σειρών, όπως δεν συνιστούσε «δικαίωση» της σειράς του ’10 η προηγούμενη απόφαση. Όπως θα διαπιστώσατε, το ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει στην ίδια υπόθεση, είναι θέμα των επιχειρημάτων που θα επικαλεστεί ο καθένας. Για τα τραγικά λάθη στο θέμα της κατάργησης της Δημοτικής Αστυνομίας επιφυλάσσομαι όμως να επανέλθω… 

4 σχόλια :

ioa dim είπε...

Το ηθικο διδαγμα ολης της ιστοριας κατα την ταπεινη μου αποψη. Μην ξαναεμπιστευτεοτε δικηγορους. Μονοι μας να πηγαιναμε καλυτερα αποτελεσματα θα ειχαμε. Προσωπικα δε προκειται να ξαναδωσω φραγκο σε δικηγορο. Χασαμε το ΣΤΕ, τα μορια για τη σειρα του 10, επιδομα 176 και ποιος ξερει ο καθενας τι αλλο. Κανανε οι δικηγοροι βιλες στη πλατη τη δικια μας.

Roumelian Dorian είπε...

Το θέμα είναι ότι η έγκαιρη γνωστοποίηση της απόφασης αυτής δεν θα "ελεγχόταν" απλά για λόγους ηθικής μεταξύ των 2 πλευρών αλλά θα είχε και ουσιαστικές προεκτάσεις σε όλους αυτούς που έχασαν τις οικογένειες τους για πολύ ή λίγο χρονικό διάστημα, τοποθετήθηκαν σε θέσεις που δεν τους άξιζαν και γενικά θα επηρέαζε τη ζωή τους. Δυστυχώς η αντιπαράθεση και ο διαχωρισμός συνεχίστηκε μέχρι και πρόσφατα όταν πάλι έγινε διακριτική μεταχείριση μεταξύ των πρώην Δημοτικών Αστυνομικών και νυν μεταταγμένων σε άλλους φορείς... Αυτό είναι το ζητούμενο...

lans είπε...

Θα έπρεπε να ντρέπεστε κ. Μέλφο που επαναφέρετε ζητήματα που προσπαθούμε να αφήσουμε πίσω. Η επαναφορά της συζήτησης για τα μόρια του 10 εκτός ότι είναι άνευ ουσίας πια λειτουργεί για άλλη μια φορά διχαστικά και χωρίζει σε στρατόπεδα τους δημοτικούς αστυνομικούς ακριβώς την ώρα που χρειάζεται ενότητα. Σαφώς πρέπει να γίνουν κινήσεις για την επιστροφή των υπόλοιπων συναδέλφων που δεν είχαν τη δυνατότητα αλλά αν θέλετε να ψαρέψετε πελάτες υπάρχουν και άλλοι τρόποι.

Duke DukeX είπε...

Καλά η απόφαση για τη "νομιμότητα"των μορίων ας πούμε έχει αριθμό και αναφέρεται από τον νομικό.
Η απόφαση για την "παράνομη απόδοση" των μορίων δεν έχει αριθμό; Τι απόφαση είναι αυτή; Ποιου δικαστηρίου; Πότε δημοσιεύθηκε; Από ποιον έγινε η προσφυγή;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...