Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

«Οι καθαρίστριες, δικαστικοί γραμματείς; Μα είναι…του δημοτικού!» - Για να μπουν τα πράγματα στη σωστή τους βάση...

Tης Δανάης Κολτσίδα, μέλους της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Και ποιος δεν θυμάται τις διαθεσιμότητες – προθάλαμο της απόλυσης – και την αγωνία χιλιάδων υπαλλήλων, οι οποίοι χωρίς κανέναν στην ουσία λόγο βρέθηκαν εν μία νυκτί στον αέρα; Ποιος δεν θυμάται την περιβόητη «κινητικότητα», που προβλήθηκε τότε ως το αντεπιχείρημα έναντι όσων τότε έδιναν μάχη κατά των αναίτιων, οριζόντιων και άδικων απολύσεων ολόκληρων κλάδων; Προφανώς – και δυστυχώς – πολλοί.

Διάφορες τερατολογίες…

Με αφορμή την 71624οικ/19.10.2015 (ΦΕΚ Β’ 2305/26.10.2015) Απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, ξεκίνησε ένας ολόκληρος «πόλεμος εντυπώσεων», κυρίως μεταξύ των δικηγόρων και λοιπών λειτουργών της Δικαιοσύνης. Τίτλοι όπως «Γραμματείς στα Δικαστήρια οι 800 καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ!» και αναπαραγωγή των αναρτήσεων στα social media ανθρώπων όπως ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γ. Μουρούτης, έγιναν αφορμή για κάθε είδους τερατολογία.

Τερατολογία Νο 1 : «Θα ανεβαίνουν στην έδρα του δικαστηρίου υπάλληλοι του Δημοτικού!»

Ο χαρακτηρισμός μίας θέσης ως ΥΕ (Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης), ΔΕ (Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης), ΤΕ (Τεχνολογικής Εκπαίδευσης) και ΠΕ (Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) αφορά τη θέση και όχι το πρόσωπο και περιγράφει τα ελάχιστα προσόντα που πρέπει να διαθέτει κάποιος για να καταλάβει τη θέση αυτή, χωρίς όμως να αποκλείεται είτε να διαθέτει είτε (το συνηθέστερο) να αποκτήσει κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου προσόντα ανώτερα από τα απαιτούμενα. Επομένως, μία θέση ΥΕ μπορεί να καλυφθεί από οποιονδήποτε έχει τουλάχιστον απολυτήριο δημοτικού, χωρίς όμως να απαγορεύεται αυτός να έχει ή να αποκτήσει ακόμα και…ντοκτορά. Άλλωστε η αναγνώριση αποκτηθέντος τίτλου σπουδών και η μετάταξη σε ανώτερη κατηγορία αποτελεί πάγια διαδικασία στο χώρο της δημοσιοϋπαλληλίας, η οποία λαμβάνει χώρα διαρκώς και ανεξαρτήτως διαθεσιμότητας και κινητικότητας και γίνεται με αίτηση του ενδιαφερόμενου υπαλλήλου και κρίση του κατά περίπτωση αρμόδιου υπηρεσιακού συμβουλίου. Επομένως, οποιοσδήποτε καταλαμβάνει θέση ΤΕ ή ΠΕ σημαίνει ότι διαθέτει και τα προσόντα, δηλαδή πτυχίο ΤΕΙ ή ΑΕΙ, αντίστοιχα. Τελεία και παύλα.

Τερατολογία Νο 2 : «Οι καθαρίστριες διορίστηκαν – και μάλιστα σε περίοπτες θέσεις – με ένα απλό ΦΕΚ!»

Οι καθαρίστριες που τοποθετήθηκαν – όπως και πολλοί άλλοι υπάλληλοι – σε υπηρεσίες δικαστηρίων (οι οποίες, σημειωτέον, είναι 17 από τις 595 και σίγουρα όχι…800!) δεν απολύθηκαν ποτέ. Σύμφωνα με τους ν. 4093/2012 και 4172/2013 που καθιέρωσαν τη διαθεσιμότητα, προβλέφθηκε ότι με τη θέση τους σε καθεστώς διαθεσιμότητας οι υπάλληλοι μπαίνουν ταυτόχρονα σε κινητικότητα και μπορούν να καταλάβουν – με βάση τα προσόντα τους πάντα – κενές οργανικές θέσεις σε άλλους φορείς του Δημοσίου. Όσοι, με αυτή τη διαδικασία, μεταξύ των οποίων και οι «περιβόητες» πια καθαρίστριες, βρήκαν κάποια θέση δεν απολύθηκαν ποτέ, αλλά τοποθετήθηκαν στη νέα τους θέση.

Επομένως, η απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης για την οποία έγινε όλη αυτή η φασαρία δεν είναι πράξη διορισμού, αλλά απλής τοποθέτησης, και εκδόθηκε σε συνέχεια μίας ολόκληρης διαδικασίας με τη μεσολάβηση όλων των προβλεπόμενων από το νόμο ελέγχων και κρίσεων. Καθημερινά δε εκδίδονται δεκάδες αποφάσεις τοποθέτησης ή μετακίνησης υπαλλήλων (κάποιες δημοσιεύονται σε ΦΕΚ, άλλες – όταν δεν απαιτείται, όπως π.χ. όταν γίνεται στο εσωτερικό της ίδιας υπηρεσίας – όχι).

Τερατολογία Νο 3 : «Ο ΣΥΡΙΖΑ φροντίζει την εκλογική του πελατεία!»

Οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, όπως και οι σχολικοί φύλακες, οι δημοτικοί αστυνομικοί, οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ, οι καθηγητές των ΕΠΑΛ και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι που από τη μια μέρα στην άλλη είδαν τη ζωή τους να τινάζεται στον αέρα, ήταν μέχρι τότε άνθρωποι «κανονικοί», όπως όλοι μας. Αριστεροί, κεντρώοι ή δεξιοί, προοδευτικοί ή συντηρητικοί, κάποιοι δυναμικοί, άλλοι φοβισμένοι ή παραιτημένοι. Και πολλοί από αυτούς παραμένουν τέτοιοι.

Η αδικία που έζησαν όμως κάποιους τους έβγαλε στους δρόμους. Όχι όλους. Από τις χιλιάδες των απολυμένων, κακά τα ψέμματα, στους δρόμους βρέθηκε ένα μέρος. Μεγάλο ή και το μεγαλύτερο. Πάντως μέρος.

Κι αυτοί αντιμετώπισαν την καταστολή, τη δημόσια χλεύη από δημοσιογραφικά «παπαγαλάκια», που ξαφνικά «αποκάλυπταν» ότι οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ έπαιρναν δήθεν 2000 ευρώ μισθούς και βάλε, την αβεβαιότητα, κάποτε και την απελπισία.

Γνώρισαν όμως και την αλληλεγγύη κάποιων ανθρώπων (έχουν και ονοματεπώνυμα, για όποιον ενδιαφέρεται) που βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή δίπλα τους, χωρίς να έχουν πάρει κομματική «εντολή», χωρίς να έχουν τίποτα να κερδίσουν. Και μοιράστηκαν μαζί τους τις αγωνίες και τις (λίγες) χαρές, τα προβλήματα, τους φόβους, το ξύλο, το κρύο. Όλα.

Η διαδικασία αυτή, για όσους και όσες από τους απολυμένους και τους «διαθέσιμους» βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των αγώνων ήταν πρωτόγνωρη. Και τους έκανε άλλους ανθρώπους. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά. Έμαθαν την αξία της διεκδίκησης, αντιλήφθηκαν πως κάποιοι είναι με το μέρος τους και κάποιοι απέναντί τους.

Η νίκη των καθαριστριών και των υπόλοιπων απολυμένων είχε προηγηθεί της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου κι είχε κατακτηθεί πρώτα στις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων. Όσο για τη στήριξή τους στην Αριστερά, αυτή ήταν αποτέλεσμα κι όχι προϋπόθεση της αλληλεγγύης που συνάντησαν.

…λίγη ουσία…

Οι γραμματείς των δικαστηρίων (δηλαδή οι υπάλληλοι εκείνοι που ανεβαίνουν στην έδρα του δικαστηρίου και συνεπικουρούν τους δικαστές στο δικαιοδοτικό τους έργο και όχι συλλήβδην όλοι όσοι εργάζονται στα δικαστήρια – που απασχολούν, πράγματι, και καθαρίστριες!) αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία υπαλλήλων, αφού πρέπει να περιβάλλονται με ορισμένες minimum εγγυήσεις όχι τόσο γνώσεων (αυτές προκύπτουν από τα τυπικά προσόντα του κάθε υπαλλήλου, είτε είναι μόνιμος είτε είναι ΙΔΑΧ), όσο ανεξαρτησίας. Εξ ου και – μέχρι πρότινος – ως δικαστικοί γραμματείς υπηρετούσαν μόνο μόνιμοι υπάλληλοι.

Το ζήτημα της στελέχωσης των δικαστηρίων και με υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου προέκυψε για πρώτη φορά ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (το 1992 και το 1996 καλύφθηκαν κενά στα δικαστήρια με μεταφορά προσωπικού ΙΔΑΧ από άλλες υπηρεσίες), καθώς και πιο πρόσφατα το 2011 (ν. 3917/2011 και 3920/2011), ενώ έγινε σχεδόν κανόνας από το Μάρτιο του 2014 – ενόψει της προηγηθείσας θέσπισης της διαθεσιμότητας, του μνημονιακού «παγώματος» των προσλήψεων και των τεράστιων κενών στο χώρο της Δικαιοσύνης – οπότε και εκδόθηκε ο ν. 4250/2014.

Στο άρθρο 39 του ως άνω νόμου προβλεπόταν ότι : «1. Για τη μετάταξη υπαλλήλων που τελούν ή τέλεσαν σε διαθεσιμότητα στις γραμματείες των Δικαστικών Υπηρεσιών, τα αρμόδια Δικαστικά – Υπηρεσιακά Συμβούλια του άρθρου 21 του ν. 2812/2000 εγκρίνουν τον πίνακα επιλογής του οικείου Τριμελούς Ειδικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου ή του Τριμελούς Συμβουλίου της παρ. 3 του άρθρου 5 του ν. 4024/2011, το οποίο καταρτίζει ενιαίο για όλους τους φορείς πίνακα διάθεσης, πριν από την έκδοση απόφασης μετάταξης του οργάνου διοίκησης στη Δικαστική Υπηρεσία στην οποία μετατάσσονται οι υπάλληλοι. Τα ως άνω Συμβούλια επιλαμβάνονται για κάθε θέμα που αφορά την υπηρεσιακή τους κατάσταση, καθώς και για την άσκηση πειθαρχικής εξουσίας επ` αυτών, κατά τα ισχύοντα για όλους τους Δικαστικούς Υπαλλήλους […]».

Λίγους μήνες δε αργότερα, τον Μάιο του 2014, με το ν. 4264/2014, το άρθρο αυτό συμπληρώθηκε με μία ακόμα παράγραφο : «3. Στους μετατασσόμενους, σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2, υπαλλήλους μπορεί, σε περίπτωση αδυναμίας συγκρότησης του Δικαστηρίου, να ανατίθενται, με πράξη του διευθύνοντος το Δικαστήριο, καθήκοντα γραμματέα της έδρας» , δημιουργώντας προβληματισμούς σχετικά με το κατά πόσο η συμμετοχή μη μόνιμων δικαστικών υπαλλήλων στη σύνθεση των δικαστηρίων ήταν σύμφωνη με το Σύνταγμα.

Την εποχή εκείνη, στις επιλογές των τότε Υπουργών Δικαιοσύνης, κ.κ. Ρουπακιώτη (ΔΗΜΑΡ) και Αθανασίου (ΝΔ), αντέδρασαν μόνο οι δικαστικοί υπάλληλοι – κι αυτοί όχι με μένος εις βάρος των συναδέλφων τους, αλλά με θεσμικού περιεχομένου προβληματισμούς. Καθώς επίσης και ελάχιστοι εκ των βουλευτών της τότε αντιπολίτευσης (και σήμερα κυβέρνησης), που ανήκαν στο χώρο της Δικαιοσύνης, όπως π.χ. ο κ. Πανούσης, η κ. Κωνσταντοπούλου, η κ. Γιαταγάνα κ.ά.

Και ένα-δύο συμπεράσματα…

Η στελέχωση των δικαστηρίων – τουλάχιστον όσον αφορά εκείνους που ασκούν καθήκοντα γραμματέα της έδρας – με μόνιμους υπαλλήλους, που να απολαμβάνουν όλες τις θεσμικές εγγυήσεις που προβλέπει το Σύνταγμα και ο ν. 2812/2000 (Κώδικας Δικαστικών Υπαλλήλων) είναι, πράγματι, ένα αίτημα το οποίο θα πρέπει να διεκδικήσουν με όλες τους τις δυνάμεις και οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όλοι οι πολίτες, που έχουν δικαίωμα στην αντικειμενική και ανεξάρτητη λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Το ζήτημα αυτό, όμως, είναι ανεξάρτητο από αυτό των προσόντων των υπαλλήλων που στελεχώνουν τα δικαστήρια και δεν αφορά μόνο όσους τοποθετούνται σε αυτά στο πλαίσιο της κινητικότητας, αλλά και τους υπόλοιπους τακτικούς δικαστικούς υπαλλήλους. Πρέπει να ανοίξει μία συζήτηση σχετικά με το ρόλο που θέλουμε για τη γραμματεία των δικαστηρίων και για την αναβάθμισή του, ώστε να είναι καθοριστική η συμβολή της στην ορθή και γρήγορη απονομή της Δικαιοσύνης; Αν ναι, τότε προφανώς θα πρέπει να δούμε και τα προσόντα εκείνων που θα τη στελεχώσουν. Αλλά συζήτηση για το θέμα αυτό με κυνήγι εντυπώσεων, δυστυχώς, δεν γίνεται…

Και τέλος. Η κυβέρνηση έχει (στο βαθμό που της αναλογεί όμως – μη μου πει κανείς ότι ως το Δεκέμβρη του 2014 τα δικαστήρια δούλευαν «ρολόι» και τα χάλασε ο ΣΥΡΙΖΑ!) την ευθύνη για τα προβλήματα της Δικαιοσύνης και την υποχρέωση να αναζητήσει, μαζί με τους ενδιαφερόμενους, λύσεις. Όποιος έχει όμως κότσια, ας μιλήσει για τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα του χώρου, που ενίοτε φτάνουν μέχρι και (πολύ) ψηλά. Κι ας αφήσει στην ησυχία τους τις (πρώην) καθαρίστριες.

Τα αστειάκια του τύπου «επιτέλους, κάθαρση στη δικαιοσύνη» ή «τώρα θα καθαρογράφονται γρήγορα οι αποφάσεις» ή «μαζί με τα πρακτικά, θα γυαλίζουν και την έδρα» ή «καιρός να ανοίξουν επιτέλους ξανά οι τουαλέτες στα δικαστήρια» αποκαλύπτουν μόνο τον (συνειδητό ή μη) κοινωνικό ρατσισμό όσων θεωρούν «αδύνατο» και «αδιανόητο» μια καθαρίστρια (και γυναίκα και εργατική τάξη και με θητεία στους αγώνες – λογικό να δυσκολεύονται μερικοί να το χωνέψουν) να κατάφερε να πάρει και πτυχίο. Και τώρα να ανέβει στην «περίοπτη» έδρα του δικαστηρίου.

Οι υπόλοιποι, που δεν έχουμε τέτοια προβλήματα, είμαστε χαρούμενοι που στα δικαστήρια θα βρίσκονται (και) γυναίκες δυνατές και αγωνίστριες της ζωής, όπως αυτές.

Κορίτσια καλή σταδιοδρομία και καλή δύναμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...